Delatnost Drame Narodnog pozorišta možemo posmatrati kao razvoj u četiri etape: od 1868. do 1914, od 1918 do 1941, od 1945 do 1991 i od 1991 godine do danas.

Prva faza obeležena je velikim brojem tragedija i dramskih prikaza inspirisanih srednjovekovnom i novijom istorijom kao što je Smrt Uroša V Stefana Stefanovića.

Specifičnost repertoara Narodnog pozorišta, posebno krajem 19. veka, predstavljali su komadi s pevanjem poput dramatizacije popularnih novela Stevana Sremca: Zona Zamfirova i Ivkova slava.

U prve dve decenije 20. veka značajno se širi tematika srpskog dramskog stvaralaštva. Tada, pored Branislava Nušića, za Narodno pozorište piše plejada mladih stvaralaca, medu kojima se naročito isticu: Simo Matavulj, Vojislav Jovanović Marambo, i Milivoj Predić.

Na samom početku 20. veka prikazan je u Narodnom pozorištu komad Borisava Stankovića Koštana, koji ce do današnjeg dana ostati kultna predstava ovog teatra.

U prvoj etapi delatnosti Narodog pozorišta na repertoaru su bila dela najznačajnijih pisaca svih književnih epoha: od najranijih (Sofokle), preko Šekspira, Kalderona, Molijera, Rasina, Goldonija, Rostana, Getea, Ibzena, Strindberga, Gogolja, Ostrovskog, čehova i Gorkog.

U međuratnom periodu, kada je u pitanju domaća dramaturgija, izvođena su dela Jovana Sterije Popovića, Branislava Nušića, Milutina Bojića, Borisava Stankovića, Iva Vojnovića, Milana Begovića, Ivana Cankara, Todora Manojlovića.

U periodu 1945-1953 godine igraju se komadi sa jasnom političkom porukom. U prve dve godine ovog perioda iz stranog dramskog stvaralaštva primat su imali ruski pisci.

Političke promene i izvesna liberalizacija obeležava i odnos prema stranoj dramaturgiji i otkrivanje americke drame i dela Joneska i Beketa.

Sedamdesete i osamdesete godine obeležavaju komadi Borislava Mihailovića - Mihiza, Aleksandra Popovića, Žarka Komanina, Ljubomira Simovica, i Jovana Hristića.

Devedesete godine su označile i zaokret u radu Drame Narodnog pozorišta, koja se našla u rascepu izmedu nacionalnih i estetskih ciljeva. Sadašnji cilj Drame Narodnog pozorišta je povratak pozorištu, otvaranje ka savremenoj svetskoj dramaturgiji i avangardi, a na planu domace dramaturgije, saradnja sa najznacajnijim savremenim jugoslovenskim piscima s jedne i podsticanje sasvim mladih i neafirmisanih autora s druge strane.